Don Agustin Bardi

 

Horacio Salgán ve Don Agustin Bardi

Günaydın dostlar. Haftalar su gibi akıp gidiyor. Bilmiyorum kaçıncı hafta, kaçıncı yazı oluyor bu. Bildiğim bir şey varsa, o da Contacttango’ya blog yazarı olmaya değil, tango öğrenmeye gelmiş olduğum. Ama bazen olayları akışına bırakmak gerekiyor; şartlar, insanları hiç akıllarına gelmeyen yerlere yönlendirebiliyor işte böyle. Şikayetçi miyim? Kesinlikle hayır! Tango dansı yapıyor olmaktan da, bu konularda (derleme de olsa) yazılar yazıp, seçtiğim müzikleri paylaşıyor olmaktan da, sizlerle tanışmış olmaktan da büyük bir keyif alıyorum. Bu keyfi kolay kolay kimse hayatımdan çıkartamaz.

Gelelim konumuza!

“1950’li yıllar Arjantin’e zor zamanları beraberinde getirdi. Perón hükümetten uzaklaştırıldı, ülke düşüşe geçti ve askeri rejim gündeme geldi.

Ülkenin bu durumuna paralel olarak tangonun da Altın Çağ’ı bitmek üzereydi. Tango kafeleri, kabareler, dans salonları birbiri ardına kapanırken, spor salonları da o büyük orkestraları finanse edecek güçlerini kaybetmişlerdi. 1950’de Perón’un, radyolarda çalınan müziklerin %50’sinin Arjantin orijinli olması uygulaması, tangodan çok yeni jenerasyon folk müzisyenlerine yaramıştı. Bu da tango orkestralarının pazardaki yerlerini kaybetmelerine sebep oldu. Tango orkestralarının şaşalı dönemi bitmişti. Triolar tekrar görülmeye başlandı. Tango orkestralarındaki müzisyen sayısı en fazla 9 olmaktaydı. Diğer taraftan, göçmenlerin Arjantin halkı içinde asimile olmaları, tangonun kader ortağı birçok milleti bir araya getiren araç olma özelliğini büyük ölçüde yok etmişti. Tüm bunların yanında, orkestralar ile dinleyiciler arasındaki o kuvvetli bağ kopmuş, sevdikleri orkestraları gece boyunca farklı mekanlarda takip edip, dans eden tango tutkunları, yerlerini, tangoyu oturarak dinleyen kişilere bırakmışlardı. Tango dans edilmekten çok dinlenir olmuştu.

Bu konser tangolarından doğan ‘el nuevo tango’ ( yeni tango ), öncüleri Julio de Caro, Juan Carlos Cobián gibi müzisyenlerin olduğu 1920’lerin ‘yenilikçi’ ekolünün, müziğin kaynaklarını genişletme çabalarının bir sonucuydu. Bu ‘yeni tango’ orkestraları geleneksel tango müziği ile başarılı müzisyenleri bir araya getiriyordu. Öne çıkan isimler arasında gitarist Roberto Grela ve piyanist Horacio Salgán gösterilebilir. Salgán, geleneksel tangoları yenilemekle kalmadı, aynı zamanda yeni tangolar da besteledi. 1960’da Ubaldo De Lío (gitar), Pedro Laurenz (bandoneon), Enrique Mario Francini (keman), Rafael Ferro (double-bass)’dan oluşan Quinteto Real adlı orkestrayı kurdu.

Bugünkü parçamızı 1950’li yıllardan seçtim. Yeni Tango hareketinde öne çıkan isimlerden olduğunu yukarıda belirttiğim Horacio Salgán’ın  50-51 yıllarındaki çalışmalarından bir parça dinliyoruz: Don Agustin Bardi

İyi dinlemeler.